کی دل سنگ تو را آه به هم میریزد؟

سنگ در برکه می اندازمو میپندارم

                                           با همین سنگ زدن ماه به هم  میریزد

عشق بر شانه ی هم چیدن چندین سنگ است

                                          گاه میماند و ناگاه به هم میریزد

آنچه را عقل به یک عمر به دست آوردست

                                         دل به یک لحظه ی کوتاه به هم میریزد

آه.یک روز همین آه تو را میگیرد

                                         گاه یک کوه به یک که به هم میریزد

                                                    کاش می آمد و از دور تماشا میکرد

                                                   مقصود خدا عشق است باقی همه افسانه 

           نه برای اینکه به امیدم میرساند

                             بلکه برای اینکه مرا با امیدواری میکشاند.

ولی وقتی بر روی شیشه ی بخار گرفته ی اتاقم

              نوشتم:

                       دوستت دارم

                                        دیدم به آرامی گریست.

نرگس عشق منی هرلحظه بویت میکنم

برگ برگ خاطراتم را خزان بر باد داد

ای گل ناز بهاری آرزویت میکنم

دوستت دارم با تمام غصه ها

خویش را قربانی هر تار مویت میکنم

                                 خلوت تنهاییم را حس نکرد

آسمان غم گرفته هیچگاه

                                برکه ی طوفانیم را حس نکرد

آن که سامان غزلهایم از اوست

                                بی سر و سامانیم را حسنکرد

(غم گرفته)

• از آسمان عشق چنان خورده ام زمین
• اما بی خبرم وامصیبتا
• می نویسم به دلم نام قشنگ گل عشق
• تا شود این دل غمدیده به رنگ گل عشق

• ولی یکدم دل از خوبان جدا نیست
• ولی صد حیف کز خوبان وفا نیست
• به خوبان دل سپردن کار سهلیست
• ز خوبان دل ربودن کار ما نیست